Buurtgezinnen in Achtkarspelen

Van idee naar werkelijkheid: Hoe 1 gesprek leidde tot de start van Buurtgezinnen in Achtkarspelen

Soms begint verandering niet in het gemeentehuis, maar gewoon tijdens vrijwilligerswerk of op straat. Met een gesprek. Met een idee. Met de overtuiging dat gezinnen het niet alleen hoeven te doen. Wat begon als een gedachte zou dit niet iets zijn voor Achtkarspelen? groeide uit tot een motie in de raad, spannende stemmingen en uiteindelijk de start van Buurtgezinnen in de gemeente.

Dit is mijn verhaal. Over doorzetten, spanning, en wat er kan gebeuren als je als inwoner je stem laat horen.

Waarom ik Buurtgezinnen onder de aandacht heb gebracht

Tijdens mijn vrijwilligerswerk bij SOKS hoor ik veel verhalen van ouders en kinderen. Verhalen die je raken. Over gezinnen die vastlopen in regels, wachtlijsten of overbelasting. Over ouders die hun uiterste best doen, maar soms geen netwerk hebben om op terug te vallen. Ook in mijn eigen omgeving zie ik hoe zwaar sommige gezinnen het hebben. Niet altijd in een crisissituatie, maar vaak als een stapeling van kleine zorgen. En juist daar dacht ik als je eerder ondersteuning biedt, kun je voorkomen dat problemen groter worden. Via verhalen uit Smallingerland kwam ik in aanraking met Buurtgezinnen. Het idee sprak mij direct aan Steungezinnen die tijdelijk helpen door een kind een veilige plek te bieden om te spelen of te logeren. Laagdrempelig, dichtbij en menselijk. Ik dacht meteen dit zou ook in Achtkarspelen waardevol kunnen zijn, maar ik wist nog niet hoe ik dit als inwoner moest oppakken.

Het eerste gesprek

Tijdens NLdoet hielp de burgemeester mee met schoonmaken in De Base. Dat was voor mij een mooie kans om het gesprek aan te gaan. Ik vertelde hem over Buurtgezinnen en waarom ik dacht dat dit goed zou zijn voor onze gemeente. Hij reageerde positief en gaf aan dat hij het zou doorgeven. Daarna bleef het stil, en dat vond ik eerlijk gezegd teleurstellend. Je hebt een idee waarvan je denkt dat het mensen kan helpen, en dan hoor je een tijd niets.

Doorzetten vanuit betrokkenheid

In die periode startte ik met de cursus Politiek Actief. Daar zag ik de burgemeester opnieuw en heb ik hem weer aangesproken. Deze keer verwees hij mij door naar de griffie. Ik nam contact op met de griffie, had een goed gesprek en kreeg het verzoek om mijn verhaal en informatie over Buurtgezinnen per mail toe te sturen. Begin mei 2025 heb ik een uitgebreide mail gestuurd met mijn motivatie waarom dit initiatief van waarde zou kunnen zijn voor inwoners van Achtkarspelen.

Het gesprek op 20 mei 2025

Op 20 mei 2025 kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek met wethouder Brinkman en Tina Talsma-Steenhouwer. Dat gesprek vond ik spannend. Je zit daar als inwoner met een idee dat uit je hart komt. Maar het gesprek voelde goed. Er werd geluisterd, vragen werden gesteld en er werd serieus meegedacht over de mogelijkheden. Op dat moment voelde ik dat mijn idee serieus werd genomen.

De motie in de gemeenteraad

Daarna ging het balletje rollen. Er werd een motie ingediend om te onderzoeken of Buurtgezinnen in de gemeente gestart kon worden. Dat moment vond ik spannend. Ineens lag het idee waar ik in geloof officieel op tafel in de gemeenteraad. Wat als het zou stranden? Wat als er weerstand zou komen? Maar uiteindelijk bleek er voldoende draagvlak voor het principe van preventieve en laagdrempelige ondersteuning voor gezinnen.

Het spannende moment in november

Toch was het proces nog niet afgerond. In november kwam er een amendement waarin werd voorgesteld om de inzet van Buurtgezinnen te vervangen door inzet van Humanitas. Dat moment was opnieuw spannend. Ik voelde onzekerheid, omdat ik sterk geloofde in de kracht van het specifieke concept van Buurtgezinnen. Toen erover werd gestemd, voelde het als een beslissend moment. Gelukkig werd het amendement verworpen en kon de gemeente verder met Buurtgezinnen. Dat gaf een enorme opluchting.

De start in 2026

In februari 2026 ging Buurtgezinnen daadwerkelijk van start in
Achtkarspelen. Voor mij draait het uiteindelijk niet om politieke processen, maar om gezinnen en kinderen. Om een kind dat een veilige plek heeft om te spelen. Om ouders die even rust krijgen. Om het gevoel dat je er niet alleen voor staat.

Wat ik hiervan heb geleerd

Dit hele proces heeft mij veel geleerd. Verandering kost tijd. Je moet soms wachten. Je moet durven opnieuw aan te kloppen. En ja het kan spannend zijn als jouw idee onderwerp wordt van discussie. Maar ik heb ook geleerd dat inwoners wel degelijk verschil kunnen maken. Je hoeft geen ervaren politicus te zijn om een goed idee te delen. Betrokkenheid en doorzettingsvermogen zijn minstens zo belangrijk. Het is ook 1 van de redenen dat ik mij heb aangesloten bij de BoerenBurgerBeweging in Achtkarspelen. Omdat ik geloof in lokale oplossingen, korte lijnen en een gemeente die echt luistert naar inwoners. En ook in inwoners die zelf de stap durven zetten om mee te denken. Buurtgezinnen laat zien dat kleine, menselijke oplossingen een groot verschil kunnen maken. Een idee dat begon vanuit vrijwilligerswerk en persoonlijke betrokkenheid, groeide uit tot iets dat impact heeft voor gezinnen in onze gemeente. Dat motiveert mij om mij blijvend in te zetten voor Achtkarspelen.

Anneke Kanninga-Alma BBB Achtkarspelen